Recenzentka

Opowiedziany na nowo mit Kupidyna i Psyche byłby ciekawym przedsięwzięciem literackim, gdyby się udał. W moim odczuciu wersja Lewisa nuży. Czytałam ciekawsze, bardziej wciągające reinterpretacje mitów a tutaj ani historia, ani jej język niczym nie zaskakuje.  Z dużo większą ciekawością czytam książki, które mają bohaterki, ale nawet opowiadanie historii z perspektywy kobiety nie przekonało mnie. Pisarze porywający się na kobiecą narrację i tak tworzą ją z męskiego punktu widzenia, więc więcej w niej seksu, przemocy i erotycznych fantazji niż w kobiecej rzeczywistości. Może i Lewis jest mistrzem swojego gatunku i może powinien pozostać w ramach tego, co mu dobrze wychodzi, bo porywanie się z motyką na księżyc pozostawiłabym politykom i marzycielom, przynajmniej, jak im nie wyjdzie to nie mamy do nikogo pretensji, bo jesteśmy do takiego wyniku przyzwyczajone.

Treść tej powieści dodatkowo nudzi, bo historia pisana jest nieco przyciężkim słowem, które toczy się, jak walec po rozgrzanym asfalcie. W czytanie tej książki trzeba włożyć więcej ciężkiej roboty, niż przyjemności. Drugi raz tego nie przeczytam.

C.S. Lewis, Dopóki mamy twarze. Mit opowiedziany na nowo. Przełożył Albert Gorzkowski, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2010. Tytuł oryginału: Till We Have Faces., 1956.